H Ιταλία μετά την κρίση. Συνέντευξη της Μάρτα Βιτσένσι

Η Ιταλική πολιτική κρίση των τελευταίων ημερών δεν εξέπληξε κανένα. Η ίδια διαδικασία έχει επαναληφθεί και στο παρελθόν και κάθε φορά επανέρχεται το ίδιο πρόβλημα. Συναντήσαμε τη Μάρτα Βιτσέντσι (Marta Vincenzi) , Ευρωβουλευτή, στέλεχος του κόμματος των Δημοκρατών της Αριστεράς και υποψήφια δήμαρχος με αξιώσεις για το Δήμο της Γένοβα στις Βρυξέλλες και της ζητήσαμε ν’ αναλύσει την ουσία του προβλήματος που έθεσε σε κίνδυνο την κυβέρνηση Πρόντι.

Αν βαριέστε να διαβάσετε πατήστε ΕΔΩ

Είναι προειδοποιητικό σημάδι για μία κατάσταση που είναι δύσκολη για όλες τις χώρες της Ευρώπης, αλλά ιδιαίτερα για την Ιταλία. Μετά την πτώση των μεγάλων κομμάτων και το πέρασμα από ένα εκλογικό σύστημα καθαρά αναλογικό σε ένα σύστημα πλειοψηφικό. Όμως, δεν πρόκειται για ολοκληρωμένο πλειοψηφικό σύστημα – επομένως δεν διαθέτουμε ακόμη διπολικό σύστημα. Η ιδιαιτερότητα της Ιταλίας είναι ότι ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά έχουν την αριθμητική πλειοψηφία για να συστήσουν κυβέρνηση χωρίς τα πιο ακραία κόμματα. Η κεντροαριστερά δεν μπορεί να κάνει δίχως την πιο ριζοσπαστική Αριστερά, ενώ η κεντροδεξιά αναγκάζεται να προσφεύγει στους επιγόνους των παλαιότερων φασιστικών κομμάτων και της Λίγκας του Βορρά. Πρόκειται, επομένως, για κόμματα των άκρων που δεν προσφέρονται για τη δημιουργία κυβερνήσεων πραγματικά μεταρρυθμιστικών, είτε από το χώρο της Αριστεράς είτε από εκείνον της Δεξιάς Βεβαίως, αντιμετωπίζουμε ταυτόχρονα τα προβλήματα που έχουν όλα τα κράτη για τη σχέση ανάμεσα στην Ευρώπη και κάθε μεμονωμένο κράτος-μέλος, αλλά και μεταξύ Ευρωπαϊκής Ενωσης και Ηνωμένων Πολιτειών. Και για τη χώρα μας αυτό είναι ένα πρόβλημα πολύ πιο σημαντικό, καθώς η Ιταλία αποτελεί πλατφόρμα στη Μεσόγειο την οποία οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν επί πολλά χρόνια για τις στρατιωτικές τους βάσεις. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, να εγκαθιδρύσουμε μία σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες που θα είναι μεν σχέση συμμαχίας, αλλά όχι υποτέλειας.

Σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει όμως και το φαινόμενο της κατά κάποιον τρόπο ανάμιξης της εκκλησίας στην πολιτική ζωή…
Το Βατικανό, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, ενέκρινε στη χώρα μας τη δημιουργία κόμματος που ονομαζόταν Χριστιανική Δημοκρατία και το οποίο είχε διακηρύξει ως στόχο του την εναντίωσή του στον κομμουνισμό. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού παγκοσμίως, η ιταλική Εκκλησία, το Βατικανό, προσπαθεί να αναλάβει εκ νέου τον ρόλο της και επιθυμεί σε μεγάλο βαθμό να διαμορφώσει κατά το δοκούν την ιταλική πολιτική. Όλα αυτά στο πλαίσιο μίας κατάστασης όπου ο εκλογικός νόμος, το δώρο που μας άφησε ο Μπερλουσκόνι μετά την πτώση του, είναι ένας νόμος καταστροφικός, δεν είναι δυνατόν ούτε για τη Δεξιά ούτε για την Αριστερά να κυβερνήσει σωστά. Επομένως οφείλουμε να τερματίσουμε τη μετάβαση που έχει ως σημείο εκκίνησης την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Πρόκειται για μία μεταβατική περίοδο υπερβολικά μακρά και νομίζω ότι βασική αποστολή της κυβέρνησης Πρόντι είναι να τερματίσει αυτή την περίοδο και να αποκαταστήσει μέσω ενός νέου εκλογικού νόμου νέα οργανωτικά σχήματα για τα ιταλικά κόμματα, απλοποιημένα, που να βελτιώνουν τη σχέση μεταξύ των κομμάτων – μία πραγματικά σύγχρονη κυβέρνηση και όχι αυτή η αιώνια επάνοδος ζητημάτων που σχετίζονται με προηγούμενες περιόδους.

Εν τω μεταξύ θα αντιμετωπίζει προβλήματα όπως το τελευταίο κάθε τρεις και λίγο;
Ελπίζω πως όχι, ελπίζω ότι οι αιρετοί μας αντιπρόσωποι στο κοινοβούλιο θα κατανοήσουν ότι δεν είναι δυνατόν να έχουν μία τέτοια σχέση με τους πολίτες.

Πώς όμως θα λυθεί μόνιμα το πρόβλημα; Με τον αριθμό των κομμάτων που κατεβαίνουν στις εκλογές, ακόμα κι ένα πραγματικά πλειοψηφικό σύστημα δεν θα μπορέσει να δώσει λύση…
Είναι η αφορμή για τη μεγάλη δημόσια συζήτηση που γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ιταλία για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, του δημοκρατικού κόμματος, το οποίο θα μπορεί να συνενώσει όλες τις εμπειρίες και τις ευαισθησίες των ιταλικών ρεφορμιστικών ρευμάτων. Η Ιταλία πέρασε δίπλα από τη γέννηση μίας πραγματικής σοσιαλδημοκρατίας. Επειδή ακριβώς στη χώρα μας οι δύο Αριστερές υπήρξαν πάντα διαχωρισμένες και το PCI, το Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, είχε πολύ σημαντικό ρόλο στα πρώτα πενήντα χρόνια ζωής της Δημοκρατίας – ήταν πραγματικά υπερβολικά ισχυρό και δεν ήταν πραγματικά ένα σοσιαλιστικό κόμμα. Επομένως, όλα όσα έχουν ήδη κατακτήσει η Γαλλία και η Γερμανία και άλλες χώρες, η Ιταλία πρέπει να το κάνει τώρα και πρέπει να αναζωογονήσουμε το σοσιαλιστικό ρεφορμισμό, τον δημοκρατικό ρεφορμισμό, ακόμη και τον καθολικό ρεφορμισμό, εκείνων των καθολικών που πιστεύουν ότι ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους είναι πραγματικά μία μεγάλη αξία και όχι ότι πρέπει να υποτάσσεται σε όσα προστάζει η Καθολική Εκκλησία. Υπάρχουν πολλοί καθολικοί που σκέφτονται έτσι. Πρέπει επομένως να τους συνενώσουμε σε ένα κόμμα που θα μπορεί πραγματικά να μιλάει στους νέους, σε όλους όσοι είναι τώρα 15 ή 20 ετών και που δεν γνωρίζουν την ιστορία του ιστορικού διχασμού της χώρας μας.

Χρονικά πότε προσδιορίζεται η δημιουργία του Δημοκρατικού Κόμματος;
Αυτή τη στιγμή τα δύο μεγαλύτερα κόμματα του κεντροαριστερού Συνασπισμού, δηλαδή οι Δημοκράτες της Αριστεράς και η Μαργαρίτα, που είναι οι πρώην καθολικοί μαζί με άλλους μετριοπαθείς της κεντροαριστεράς διοργανώνουν το Συνέδριο του κόμματος το οποίο θα βασίζεται σε γραπτές προγραμματικές εξαγγελίες. Πρέπει φυσικά να περάσουμε τη φάση της δημιουργίας των νέων θεσμών και όλα να είναι έτοιμα μέχρι το 2009, τη χρονιά διεξαγωγής των Ευρωεκλογών ώστε να μπορέσει να κάνει σε αυτές το εκλογικό του ντεμπούτο, ως πραγματικός άξονας της ανάγκης μιας ευρείας μεταρρύθμισης, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και όχι στο παρελθόν

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΙΛΟΦ: «Η Ρωσία δεν δεσμεύεται με συμφωνίες»

Ο Βλαντιμίρ Μίλοφ (Vladimir Milov) είναι μόλις 35 ετών, αλλά έχει ήδη διατελέσει αναπληρωτής υπουργός Ενέργειας το 2002. Μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση, ίδρυσε το Ινστιτούτο Ενεργειακής Πολιτικής στη Μόσχα, ένα ανεξάρτητο «think tank» που δεν χάνει ευκαιρία να στηλιτεύει το μονοπώλιο της Gazprom και τη χρήση της ενέργειας ως διπλωματικού όπλου από τη ρωσική κυβέρνηση.

Στην εισήγησή σας προς το Ευρωκοινοβούλιο αναφερθήκατε στο παράδειγμα του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης λέγοντας ότι δεν θα είναι αποδοτικός. Γιατί;
Πιστεύω ότι το κόστος θα είναι πολύ μεγάλο στον αγωγό. Υπολογίστε ότι εάν υπάρχει μεγάλη κίνηση των τάνκερ στο Βόσπορο, η μεταφορά για αναμονή τριών εβδομάδων θα κοστίσει 5 δολάρια παραπάνω για κάθε τόνο. Η μεταφορά με τον αγωγό θα κοστίζει περισσότερο από 7 δολάρια για κάθε τόνο, άρα θα είναι πιο συμφέρον να περιμένεις τρεις βδομάδες. Πάντως, πιστεύω ότι είναι θετικό να υπάρχουν περισσότερες από μία επιλογές: ο Βόσπορος, ο Σαμψούντα-Ζαχούν και ο Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης.

Πώς διαγράφονται οι σχέσεις Ρωσίας – Ευρωπαϊκής Ενωσης;
Πολλοί αναλυτές που συζητούν το θέμα της ενέργειας δίνουν μεγάλη σημασία στην ανανέωση της Συμφωνίας Συνεργασίας με την Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ -αντίθετα- η ρωσική κυβέρνηση πιστεύει ότι δεν είναι τόσο σημαντικό και ότι μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς καμία συμφωνία. Προτιμούν να προχωρήσουν σε μία σοβαρή ανάλυση των πλεονεκτημάτων που προσέφερε στη χώρα η προηγούμενη συμφωνία και να πράξουν ανάλογα. Εάν, λοιπόν, υπάρξει βέτο από την πλευρά της Ε.Ε., τότε και η Ρωσία είναι έτοιμη ν’ αντιδράσει και μάλιστα ν’ αποσυρθεί εντελώς από τις συνομιλίες. Είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ ν’ αποκλείσω.

Δεν υπάρχει κανένα κέρδος, δηλαδή, για τη Ρωσία; Μπορεί εύκολα να γυρίσει την πλάτη της στη συμφωνία;
Η Ρωσία, η παρούσα της κυβέρνηση τουλάχιστον, προτιμά να μη δεσμεύεται με συμφωνίες. Οταν το κάνει, θέλει να λαμβάνει σημαντικά ανταλλάγματα. Ξέρετε, η ρωσική πολιτική παρουσιάζει μια μεγάλη αντίφαση: κλείνει την αγορά της στις ξένες επενδύσεις, αλλά θέλει να επενδύσει η ίδια στην Ευρώπη. Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα ζητήσει άνοιγμα των αγορών της Ευρώπης. Και ότι η Ευρώπη, πρέπει με τη σειρά της, να διεκδικήσει το άνοιγμα της ρωσικής αγοράς.

Η Gazprom θα προχωρήσει σε αύξηση των τιμολογίων στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης;
Οι τιμές των μακροπρόθεσμων συμβολαίων με τη Δυτική Ευρώπη καθορίζονται με βάση συγκεκριμένους παράγοντες και κυρίως με βάση την τρέχουσα τιμή του πετρελαίου. Για τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, όμως, η πολιτική είναι διαφορετική και καθορίζεται με βάση διμερείς συμφωνίες. Υπάρχει, λοιπόν, διαφορά στην τιμολόγηση και πιστεύω ότι αυτό έπρεπε να αποτελέσει έναυσμα για την ανάπτυξη μιας κοινής τιμολόγησης στον ευρωπαϊκό χώρο. Δυστυχώς, όμως, οι διμερείς -πολλές φορές μη διαφανείς συμφωνίες- δεν είναι ευέλικτες.

04/03/2007

Η Ευρώπη ψάχνει ενέργεια

Αποστολή στις ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

Ένα από τα κεντρικά θέματα της επόμενης συνόδου κορυφής (8-9 Μαρτίου) θα είναι η ενεργειακή ασφάλεια της Ε.Ε. Παρ’ όλο που η Ευρώπη δίνει την εντύπωση ότι η κύρια απασχόλησή της είναι το περιβάλλον, το ενεργειακό ζήτημα όχι μόνο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την περιβαλλοντική πολιτική αλλά βρίσκεται ψηλότερα στην ατζέντα.
Ενόψει της συνόδου κορυφής, λοιπόν, το Ευρωκοινοβούλιο διοργάνωσε δημόσιες ακροάσεις, με τη συμμετοχή ειδικών, όπου το θέμα αναλύθηκε από δύο διαφορετικές πλευρές: την Κοινή Ενεργειακή Πολιτική και την Κοινή Εξωτερική Πολιτική της Ευρώπης για την Ενέργεια.
Η τελευταία αναθεώρηση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης δεν περιλαμβάνει χωριστό κεφάλαιο για την ενέργεια, ενώ η προτεινόμενη Συνταγματική Συνθήκη περιλαμβάνει στόχους για την εσωτερική αγορά, την ασφάλεια των αποθεμάτων και την προώθηση νέων μορφών ενέργειας.
Όμως, η όποια -έστω και μερική εφαρμογή της- είναι ακόμα μακρινή. Άρα, η ενέργεια είναι στην ουσία έξω από τη δικαιοδοσία της Ε.Ε.
Ωστόσο, τον Ιανουάριο, ο επίτροπος Άντρις Πίμπαλγκς (Andris Piebalgs) παρουσίασε δέσμη μέτρων -το «ενεργειακό πακέτο»- που διατείνεται ότι οδηγεί σε μία μεταβιομηχανική επανάσταση, βασισμένη σε μία οικονομία χαμηλής περιεκτικότητας σε άνθρακα, αυξημένης ανταγωνιστικότητας και αυξημένης ασφάλειας εφοδιασμού το οποίο θα συζητηθεί στη σύνοδο.

Όπως εξήγησε στην «Κ.Ε.» και η πρόεδρος της Επιτροπής Βιομηχανίας και Ενέργειας του Ευρωκοινοβουλίου, Κατρίν Τροτμάν (Cathrine Trautmann), ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου είναι να πείσει τα κράτη-μέλη ότι μακροπρόθεσμα το κοινό συμφέρον είναι να υπάρξει μια κεντρική πολιτική. Από την πλευρά της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς, οι κύριοι άξονες είναι τρεις:

* Δεσμευτικοί στόχοι για την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα όπως προτείνει η Κομισιόν, αλλά και για τη χρήση ανανεώσιμων μορφών ενέργειας, τη μείωση των εκπομπών από την οικιακή και βιομηχανική κατανάλωση κ.λπ.

* Συνεργασία στην έρευνα ώστε να εφαρμοστούν βιώσιμες λύσεις για καθαρότερη και φθηνότερη ενέργεια.

* Διαχωρισμός παραγωγής και διανομής της ενέργειας και άρση των κρατικών μονοπωλίων στους τομείς αυτούς.

Είναι φανερό ότι η προσέγγιση αυτή σε κάποια σημεία παρουσιάζει ιδιαιτέρως νεοφιλελεύθερα στοιχεία, έχει όμως το πλεονέκτημα να αποτελεί συνεκτική πολιτική με συγκεκριμένες προτάσεις.
Αντίθετα, η προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής είναι ακόμη στον αέρα: Η λογική των Βρυξελλών προωθεί την αποδέσμευση από τη ρωσική πρωτοκαθεδρία των προμηθειών (25% του συνόλου), βασιζόμενη στην αρνητική στάση της Μόσχας.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη διάσταση «των δυνάμεων που υπερασπίζονται ένα νέου τύπου ψυχροπολεμικό μέτωπο», όπως εξηγεί ο Πάνος Μπεγλίτης, μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων: «Η Ε.Ε. για να μπορέσει να υπερασπιστεί την ασφάλεια και το ρόλο της στο διεθνές σύστημα έχει ανάγκη από κοινή Εξωτερική πολιτική που θα συνενώνει τα επιμέρους διάσπαρτα εθνικά συμφέροντα σε μια κοινή στρατηγική».

Ωστόσο ο πρόεδρος της συγκεκριμένης επιτροπής, ο Πολωνός Γιάτσεκ Σάριτζ-Βόλσκι (Jacek Saryusz-Wolski), εμπνευστής του βέτο στις ευρω-ρωσικές συνομιλίες, κάλεσε στη δημόσια ακρόαση κυρίως ειδικούς, οι οποίοι δαιμονοποίησαν τη Ρωσία.
Πηγές στις Βρυξέλλες υποστηρίζουν ότι η Gazprom αρνήθηκε να παραστεί. Έτσι, η ρωσική φωνή ήταν εκείνη του Βλαντιμίρ Μίλοφ (Bladimir Milov), προέδρου του Ινστιτούτου Ενεργειακής Πολιτικής στη Μόσχα, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ προειδοποίησε τους Ευρωπαίους να μην ελπίζουν σε καμία συμφωνία με τη Ρωσία με την παρούσα κυβέρνηση.
Η γεωπολιτική της ενέργειας είναι ένα παιχνίδι στο οποίο η Ευρώπη άργησε να μπει. Η Μέση Ανατολή είναι πεδίο δράσης των ΗΠΑ, ενώ η Ρωσία πρόλαβε να επανασυνδεθεί με τις χώρες του Καυκάσου.
Εάν υπάρξει και άλλη καθυστέρηση, η μόνη ανοιχτή διέξοδος για την ενεργειακή ασφάλεια θα είναι τα πυρηνικά. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

4-3-07

International Women’s day

8 Μαρτίου, διεθνής ημέρα της γυναίκας. Στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ θα βρείτε πλήθος πληροφοριών για την κατάσταση της γυναίκας σήμερα. Οσοι πιστεύετε ότι έχουμε πετύχει πλήρη ισότητα κάνετε μεγάλο λάθος. Για παράδειγμα ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι ένας αριθμός ανάμεσα
στα 113 και τα 200 εκατομμύρια γυναικών λείπουν από τις δημογραφικές στατιστικές. Τι σημαίνει αυτό; Οτι έχουν πέσει θύματα βρεφοκτονίας ή δεν πήραν την ίδια ποσότητα φαγητού και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης όσο τα αγόρια.
Θέλετε κι άλλα; Σε ολόκληρο τον κόσμο η κύρια αιτία θανάτου γυναικών ηλικίας από 15 έως 45 είναι η ανδρική βία, πολύ περισσότερο από τον καρκίνο, τη μαλάρια, τα ατυχήματα και τον πόλεμο, όλα μαζί.

Πολύ ενδιαφέρον είναι επίσης το σεμινάριο που διοργανώνει η ΕΕ με την ευκαιρία των 50 ετών από την πρώτη ευρωπαϊκή συνθήκη. Το Ευρωκοινοβούλιο που πήρε την πρωτοβουλία έδωσε τίτλο «οι γυναίκες χτίζουν το μέλλον της Ευρώπης». Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ.

Χρόνια μας πολλά σε όλες…

Ο πόλεμος των blogs

Τα προσωπικά ημερολόγια (blogs) που αναφέρονται στις Γαλλικές προεδρικές εκλογές έχουν αυξηθεί εκθετικά τις τελευταίες εβδομάδες. Πρόκειται από τη μία για υπόδειγμα συμμετοχικής δημοκρατίας και από την άλλη για χτυπήματα αντιπάλων κάτω από τη μέση, με τρόπους που δεν θα γίνονταν αποδεκτοί στα άλλα μέσα.

Οι νέοι προσελκύουν ιδιαίτερα την προσοχή όλων των υποψηφίων στις συγκεκριμένες εκλογές. Οχι μόνο γιατί αποτελούν το φρέσκο αίμα στο εκλογικό σώμα και καλό θα είναι να τους κερδίσεις από την πρώτη τους φορά αλλά γιατί τα τελευταία χρόνια, τα κινήματα αντί- Σύμβασης Πρώτης Εργασίας και αντί-μεταρρύθμισης του μπακαλορεά, έφεραν τους νέους στο δρόμο αλλά και πιο κοντά στην πολιτική. Οι επίσημες ιστοσελίδες των υποψήφιων είναι γεμάτες ήχο, εικόνα και χώρο για συζήτηση. Με πρώτους βέβαια τους δύο διεκδικητές του τίτλου, Νικολά Σαρκοζί και Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Τα ευρυζωνικά δίκτυα (μεγάλης ταχύτητας ή δίκτυα ADSL), τα οποία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένα στη Γαλλία, επιτρέπουν, πέρα από το κλασικό κείμενο και τον ήχο, τη χρήση των vpods. Σε αναλογία με τα pods (αρχεία ήχου), τα v(ideo)pods είναι αρχεία εικόνας που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Ο καθένας μπορεί να φτιάξει το δικό του με μία ερασιτεχνική κάμερα και να το «φορτώσει». Ομως εκτός από την κομματική προπαγάνδα και τις καθαρά προσωπικές παρουσιάσεις υπάρχουν και θεσμοθετημένες προσπάθειες.

Για παράδειγμα το blog presidentielle που γεννήθηκε από τη συνεργασία του ραδιοφωνικού σταθμού «lemouv», του τελευταίου τέκνου της Γαλλικής δημόσιας ραδιοφωνίας που απευθύνεται αποκλειστικά στους νέους και του νεανικού περιοδικού «Phosphore», του οίκου Bayard Press, που ειδικεύεται εδώ και πολλά χρόνια στα παιδικά και νεανικά περιοδικά. «Θελήσαμε ν’ αφήσουμε το λόγο στους νέους», εξηγεί στην «ΚΕ» ο αρχισυντάκτης του «phosphore», Εμανουέλ Νταβίντενκοφ.

Κοιτώντας τις σελίδες, ο αναγνώστης ανακαλύπτει καθαρή δημοσιογραφική δουλειά, με εντελώς νεανικό μάτι: εντιτόριαλς, συνεντεύξεις, αναλύσεις, ρεπορτάζ, γελοιογραφίες. Πώς γίνεται αυτό; «Ηρθαμε σ’ επαφή με το δίκτυο των σχολικών και πανεπιστημιακών εφημερίδων και είναι οι νεότευκτοι δημοσιογράφοι που γεμίζουν τις σελίδες». Στη Γαλλία υπάρχουν 200 τέτοια εφημεριδάκια που αντιπροσωπεύουν το 10% των ιδρυμάτων. Από εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους άλλο τίποτα. Το blog έχει διαχειριστή κι αυτό σημαίνει ότι τα κείμενα πρέπει να εγκριθούν, κυρίως για λόγους δεοντολογίας, πριν βγουν στον αέρα. «Στην πράξη επειδή ακριβώς υπάρχει διαχείριση, οι νέοι προσέχουν πολλοί τι γράφουν κι έτσι τελικά δεν υπάρχει καμία παρεμβολή στη δουλειά τους. Επίσης διαπίστωσα ότι αντί να τους ενοχλήσει, τους κάνει να αισθάνονται πιο σημαντική αφού η εργασία τους «εγκρίνεται» από κάποιον επαγγελματία», υποστηρίζει ο Νταβίντενκοφ. Στις τρεις εβδομάδες της λειτουργίας του, το blog έχει δεχτεί 20.000 επισκέψεις! «Το μέλλον δεν βρίσκεται στα προσωπικά blogs, αλλά σ’ εκείνα που έχουν περιεχόμενο, το οποίο ο χρήστης μπορεί να εμπιστευτεί», καταλήγει ο Νταβίντενκοφ.

Τα blogs για τις εκλογές είναι αμέτρητα. Αν θέλει κάποιος να πάρει μια εικόνα δεν έχει παρά να πληκτρολογήσει «presidentielles» (προεδρικές) σε μία μηχανή αναζήτησης. Πιθανόν να πέσει πάνω στο blog του Λοΐκ λε Μερ, του blogger που έχει γίνει τόσο δημοφιλής, ώστε ο υποψήφιος της δεξιάς Νικολά Σαρκοζί, του παραχώρησε την πρώτη του blog-συνέντευξη. Πιθανόν, επίσης, να πέσει πάνω στο βαρύ πυροβολικό της πολιτικής προπαγάνδας τα βίντεο «ο αληθινός Σαρκοζί» και «η αληθινή Σεγκολέν».
Το πρώτο, ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο, παρουσιάζει «ένδοξες» στιγμές του Σαρκοζί – όπως να λέει τους νεαρούς διαδηλωτές «κανάγιες».

Le Vrai Sarkozy
Uploaded by reso69

Πρόκειται για μία επαγγελματική δουλειά αρνητικής πολιτικής διαφήμισης –όχι λιγότερο συγκλονιστικής γι’ αυτό-, η οποία κυκλοφόρησε, δήθεν ερασιτεχνικά, στο δίκτυο τον Ιούλιο. Λίγο αργότερα ήρθε η απάντηση, με το βίντεο «ο αληθινός αληθινός Σαρκοζί», το οποίο μάλιστα βρισκόταν και στην ιστοσελίδα του κόμματος.

Le vrai vrai Sarkozy
Uploaded by againstallodds

Όμως μπροστά στο 1,5 εκ. ανθρώπους που είδαν το πρώτο, οι 36.000 που είδαν την απάντηση κρίθηκαν ελάχιστοι. Ετσι φτιάχτηκε το επόμενο βίντεο «η αληθινή Σεγκολέν».

La vraie Ségolène
Uploaded by eloi_m

Το ίδιο επαγγελματικό αλλά με λιγότερο υλικό, επικεντρώνεται κυρίως στις γκάφες της σοσιαλίστριας υποψήφιας, όπως τις θετικές δηλώσεις της για την κινεζική δικαιοσύνη!

Εκτός από την αρνητική διαφήμιση χρησιμοποιούνται και άλλα μέσα, όπως η διασπορά ψευδών ειδήσεων. Εξαιτίας τους, το ζεύγος Ρουαγιάλ-Ολάντ αναγκάστηκε να δημοσιεύσει τα στοιχεία της περιουσίας τους για να καταπνίξει τις φήμες που τους παρουσίαζαν μεγαλοιδιοκτήτες και επιχειρηματίες.

Για την ώρα, η διεύρυνση των μέσων της εκλογικής καμπάνιας καθώς και οι συζητήσεις μέσα στο Διαδίκτυο δεν έχουν επιφέρει αλλαγές στην ίδια τη φύση της καμπάνιας. Για την πραγματική επανάσταση χάρη στην τεχνολογία, όπου οι χρήστες αντί να κουβεντιάζουν θα συνδιαμορφώνουν θέσεις και προτάσεις θα πρέπει να περιμένουμε ακόμη. Οσο για τη χώρα μας, χωρίς καθολική ευρυζωνική πρόσβαση θ’ αργήσουμε ακόμη πολύ να δούμε οποιεσδήποτε αλλαγές στην προεκλογική στρατηγική.

Ζοζέφ Ντολ: Ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος

Λίγους μήνες πριν κλείσει τα εξήντα του χρόνια, ο γεννημένος στο Στρασβούργο Γάλλος Ευρωβουλευτής Ζοζέφ Ντολ εκλέχτηκε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της μεγαλύτερης Ομάδας του Ευρωκοινοβουλίου. Πήρε τη θέση του Χανς-Γκερτ Πέτερινγκ που προήχθη σε πρόεδρο του σώματος. Ο Ζοζέφ Ντολ δραστήριο μέλος του UMP, του κυβερνώντος Γαλλικού Κόμματος, είναι μέλος του Ευρωκοινοβουλίου από το 1999 και εάν θα έπρεπε να συγκρατήσουμε κάτι από το βιογραφικό του είναι η προεδρία της επιτροπής αγροτικής ανάπτυξης αλλά και η συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου για το ίδιο θέμα. Συναντήσαμε τον Ζοζέφ Ντολ στο γραφείο του κατά την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο και τον ρωτήσαμε τι σκοπεύει να φέρει το διαφορετικό στο κόμμα του.

(Αν βαριέστε να διαβάσετε, ακούστε τη συνέντευξη ΕΔΩ – Είναι μεγάλο, λίγη υπομονή!)

Ούτως ή άλλως τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, είναι ήδη από τότε που είμαι πρόεδρος. Έχουμε για πρώτη φορά μία αντιπρόεδρο, προωθήσαμε δηλαδή μία γυναίκα στο κόμμα μας, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, κάτι που είχαμε ανάγκη. Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό γιατί η ελληνική αποστολή με υποστήριξε από την αρχή, οπότε κι εμείς με τη σειρά μας υποστηρίξαμε την κα Κράτσα. Τώρα είμαστε πλέον 27 κράτη-μέλη και οι διαπραγματεύσεις θα είναι πιο σκληρές, έχουμε 27 χώρες και εννέα επιτροπές να διαχειριστούμε και να μοιράσουμε μεταξύ μας.

Ένα από τα θέματα που ταλανίζει την Ευρώπη είναι οι επιπτώσεις των διευρύνσεων. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία έγιναν και αυτές μέλη. Πιστεύετε ότι υπάρχουν περιθώρια και για νέα διεύρυνση;
Τα Βαλκάνια, χώρες όπως η Κροατία για παράδειγμα, πρέπει πραγματικά να μας κάνουν να διερωτηθούμε. Γιατί εκεί, άλλωστε, το ενδεχόμενο εμπόλεμων διαμαχών είναι πολύ μεγάλο. Επίσης, εκεί διασταυρώνονται κάθε είδους παράνομες εμπορικές δραστηριότητες, ακόμα και λαθρεμπόριο ανθρώπινης σάρκας. Εάν θέλουμε, λοιπόν, να διατηρήσουμε κάποιον έλεγχο πρέπει να θέσουμε αυτό το ερώτημα και να προσπαθήσουμε να επανεξετάσουμε την ένταξη των χωρών αυτών. Νομίζω ότι υπάρχουν ακόμη δυνατότητες για διεύρυνση, όμως αυτές δεν αφορούν την ενσωμάτωση μεγάλων χωρών. Ωστόσο, για χάρη της σταθερότητας της Ευρώπης, νομίζω ότι πρέπει να μελετήσουμε πολύ σύντομα το φάκελο των Βαλκανίων.

Και η Τουρκία;
Όπως λέω συχνά, ούτε η Τουρκία είναι έτοιμη ούτε κι εμείς. Το γεγονός ότι υπάρχουν ειδικές συμφωνίες ή συνεργασίες μπορούμε να το ονομάσουμε όπως θέλουμε, είναι νομίζω αρκετό. Πιστεύω ότι είναι προς συμφέρον όλων να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε από κοινού με την Τουρκία προτού περάσουμε στο στάδιο της ενσωμάτωσής της στην ΕΕ. Όμως, το μεγάλο ζήτημα που τίθεται εάν θέλουμε να η ΕΕ των 27 να λειτουργεί αποτελεσματικά είναι ότι έχουμε ανάγκη να αλλάξουμε και να αναπροσαρμόσουμε το κανονιστικό πλαίσιο.
Πρόκειται επομένως για τα θέματα του Συντάγματος, της αλλαγής της Συνθήκης… Δεν θέλω να δώσω την εντύπωση ότι πρόκειται για προβλήματα κατ’ όνομα – είναι πραγματικά αναγκαίο να σημειώσουμε προόδους στον συγκεκριμένο φάκελο. Εξάλλου, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ έχει δηλώσει σαφέστατα ότι το συγκεκριμένο ντοσιέ αποτελεί την προτεραιότητά της. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα φτάσει μέχρι το τέλος, τουλάχιστον όμως θα προσπαθήσει να το διαχειριστεί και, γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε, έφερε στο Στρασβούργο μαζί της τους πρωθυπουργούς της Πορτογαλίας και της Σλοβενίας που θα την διαδεχτούν. Η γερμανική προεδρία πιστεύω ότι θα εστιάσει κυρίως στον συγκεκριμένο φάκελο. Ως κόμμα, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα έχει ήδη εργαστεί πάνω στα ζητήματα αυτά. Θα ανασυστήσουμε, επίσης, μία ομάδα εργασίας για να δούμε πώς μπορούμε να διατυπώσουμε ως κόμμα μία ολοκληρωμένη πρόταση, για να προχωρήσουμε σ’ αυτό το ντοσιέ κατά τη διάρκεια της γερμανικής προεδρίας.

Υπάρχει όμως και το θέμα της Κύπρου…
Δε χωράει καμία συζήτηση, πρόκειται για προϋπόθεση για να ξεκινήσουμε τις διαπραγματεύσεις και δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουμε πίσω. Επομένως είναι απολύτως φυσιολογικό και είναι αν μη τι άλλο αναπόσπαστο κομμάτι για την καλή γειτονία μας με την Τουρκία.

Δέχεστε πιέσεις από τους Κύπριους και τους Έλληνες Ευρωβουλευτές της ομάδας σας;
Όχι δεν υφίσταμαι καμία πίεση, πιστεύω ότι είναι απολύτως φυσιολογικό και όλοι έχουμε την ίδια θέση, εξάλλου διαθέτουμε μία ομάδα που εργάζεται πάνω στο ζήτημα, επικεφαλής της είναι η Φρανσουάζ Κοστέτ, η οποία εργάζεται πολύ σωστά και μεθοδικά πάνω στο συγκεκριμένο ντοσιέ κι ελπίζω ότι θα παραμείνει στη συγκεκριμένη θέση για να συνεχίσει το μέχρι τώρα έργο της.

Ας περάσουμε σ’ ένα άλλο θέμα. Η ενέργεια αναδεικνύεται στο πιο σοβαρό ευρωπαϊκό θέμα. Ποια είναι η θέση σας;
Σε ό,τι αφορά την ενέργεια, πρόκειται για ένα πακέτο, ιδιαίτερα ευρωπαϊκό, γιατί θα δείξει εάν είμαστε ικανοί να εργαστούμε από κοινού. Αυτό γιατί αφορά όλες τις χώρες και εάν δεν κατορθώσουμε να επεξεργαστούμε και να διαχειριστούμε τον συγκεκριμένο φάκελο, αυτό θα σημαίνει ότι η Ευρώπη θα έχει ακόμη πολλά βάσανα. Δεν είναι εύκολος φάκελος, όμως πιστεύω ότι η αλληλεγγύη των 27 κρατών-μελών θα παίξει θετικό ρόλο. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δύο φακέλους: από τη μία, υπάρχει η συνεργασία με τη Ρωσία και, από την άλλη, υπάρχει ο φάκελος «Ενέργεια» στο σύνολό του. Στην «Ενέργεια» υπάρχει ένα μέρος ρωσικού φυσικού αερίου: μήπως, λοιπόν, το ρωσικό φυσικό αέριο πρέπει να συνεχίσει να διανέμεται στην Πολωνία με ενδεχόμενο π.χ. να κλείνουν οι στρόφιγγες ή, μήπως, με τις διαπραγματεύσεις που πρόκειται να έχουμε σε επίπεδο ΕΕ, το ρωσικό φυσικό αέριο πρέπει να διανέμεται στην Ευρώπη και να αναδιανέμεται κατά ένα μέρος στην Πολωνία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και αλλού.
Πάντως πρέπει να το χειριστούμε ως πολιτικό ντοσιέ σε άμεση σχέση με την πολιτική γειτνίασης με τη Ρωσία.

Στην Ολομέλεια δημιουργήθηκε μια καινούργια ομάδα «Ταυτότητα-Παράδοση-Κυριαρχία», μια ομάδα ακροδεξιών ευρωβουλευτών. Πιστεύετε ότι αυτό σηματοδοτεί κάτι;
Η ομάδα της άκρας Δεξιάς δημιουργήθηκε επειδή μπόρεσε να το κάνει σεβόμενη τους κανόνες του Κοινοβουλίου. Εκλέχθηκαν δημοκρατικά και τώρα σύστησαν μία ομάδα, γιατί οι κανονισμοί που ισχύουν τους επιτρέπουν να το κάνουν. Είναι η μόνη απάντηση που μπορώ να σας δώσω. Σε κάθε περίπτωση δεν έχουμε πάρε δώσε με αυτή την ομάδα, κάτι που δεν θα αλλάξει από μέρα σε μέρα, όμως, σε εσωτερικό επίπεδο πρόκειται πλέον για μία ομάδα στο εσωτερικό του Κοινοβουλίου γιατί οι προβλεπόμενοι κανονισμοί είναι αυτοί που είναι και δεν μπορούμε να τους εφαρμόζουμε κατά περίπτωση.

Η πρόβλεψή σας για τις προεδρικές εκλογές στη χώρα σας;
Μία εκλογική διαδικασία παραμένει μία εκλογική διαδικασία, οι ψήφοι καταμετρώνται, δεν ζυγίζονται. Όπως όλοι, έτσι κι εγώ παρακολουθώ τις τάσεις που αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες όμως μας έχουν συχνά εκπλήξει εκ των υστέρων. Μέχρι την άνοιξη έχουμε ακόμη καιρό, αλλά και ελάχιστο καιρό ταυτόχρονα οπότε προς το παρόν νομίζω ότι πρέπει να είμαστε φειδωλοί στις εκτιμήσεις μας. Η προεκλογική εκστρατεία μόλις ξεκίνησε και στο κόμμα μας, το UMP, έχουμε πολύ σκληρή δουλειά μπροστά μας.

Η Σύνοδος του Νταβός

Η Σύνοδος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας αποτελεί σχεδόν πάντα είδηση. Σε αυτήν συμμετέχουν κυβερνήσεις, εταιρείες αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Η τελευταία Σύνοδος , από τις 24 μέχρι τις 28 Ιανουαρίου, ασχολήθηκε με ένα καυτό θέμα, τις κλιματικές αλλαγές. Στην ερώτησή μας εάν κατά τα άλλα ήταν υποτονική όπως τη χαρακτήρισαν οι εφημερίδες, ο Σάιμον Μάξγουελ, διευθυντής του ODI (Overseas Development Institute), του μεγαλύτερου βρετανικού θινκ τακν για τη διεθνή ανάπτυξη και την ανθρωπιστική πολιτική και μέλος του Φόρουμε εδώ και έξι χρόνιο, μας προέτρεψε να πάμε λίγο βαθύτερα…

(Αν βαριέστε να διαβάσετε, ακούστε τη συνέντευξη ΕΔΩ – Είναι μεγάλο, λίγη υπομονή!)

Σάιμον Μάξγουελ : Υπήρξε μία περίοδος κατά την οποία οι προσπάθειες για τον αναπτυσσόμενο κόσμο είχαν διαφημιστεί πολύ και, πριν από δύο χρόνια, η Σάρον Στόουν, ο Ρίτσαρντ Γκιρ, ο Μπόνο, η Αντζελίνα Τζολί συμμετείχαν και σε πολλές εκδηλώσεις που είχαν οργανωθεί για την Αφρική,το AIDS, την αναπτυξιακή πολιτική. Συγκριτικά με εκείνη τη χρονιά, το θέμα ανάπτυξης ήταν πολύ λιγότερο ορατές φέτος, οι ροκ σταρ, εκτός του Μπόνο απείχαν όπως και οι σταρ του κινηματογράφου. Και παρότι υπήρξαν ορισμένες πολυδιαφημισμένες εκδηλώσεις στην παραδοσιακή ατζέντα, τα σημεία εστίασης ήταν η αλλαγή του κλίματος και ο αντίκτυπος που έχουν η Κίνα και η Ινδία στην παγκόσμια οικονομία. Όμως το ενδιαφέρον είναι ότι στην πραγματικότητα και αυτά τα ζητήματα εμπίπτουν στην ανάπτυξη. Νομίζω ότι διαπράττουμε μεγάλο σφάλμα εάν σκεφτόμαστε την αναπτυξιακή ατζέντα μονάχα ως παροχή φαρμάκων για το AIDS και πρωτοβάθμια εκπαίδευση για τους φτωχότερους ανθρώπους στην Αφρική. Γιατί αυτό που συμβαίνει στην Ινδία και στην Κίνα αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ολόκληρος ο πλανήτης και επηρεάζει επίσης τους φτωχότερους ανθρώπους του πλανήτη. Οπότε, όταν μιλάμε για κινεζική παραγωγή για παράδειγμα, πρόκειται για μία συζήτηση πολύ ενδιαφέρουσα και για τους Αφρικανούς, οι οποίοι προμηθεύουν την Κίνα με πρώτες ύλες ενώ παρατηρούμε και νέες διπλωματικές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ της Κίνας και των παραγωγών πρώτων υλών.

Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι ότι τα βιομηχανικά προϊόντα που παράγει η Κίνα κατακλύζουν την αγορά σε κάθε σημείο του πλανήτη, σε τιμές πολύ χαμηλότερες από των υπολοίπων και αυτό καθιστά πολύ πιο δύσκολη τη βιομηχανοποίηση για τις αφρικανικές χώρες. Οπότε οποιοσδήποτε σκέφτεται το μέλλον των φτωχότερων χωρών δεν θα έπρεπε θεωρεί ότι το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί δια της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και με προμήθειες φαρμάκων. Πρέπει να κοιτάζουμε τη συνολική εικόνα.

Για να απαντήσω όμως στην ερώτησή σας, Πιστεύω ότι η παγκόσμια οικονομία είναι σε σχετικά καλή κατάσταση, επομένως δεν υπήρχαν συζητήσεις περί κάποιου είδους κρίσης, παρότι βεβαίως το εμπόριο συζητήθηκε. Η ατζέντα της ανάπτυξης εξετάστηκε με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και δεν νομίζω ότι αυτή η διάσκεψη στο Νταβός θα μείνει στην ιστορία. Εννοώ ότι ήταν χρήσιμη αλλά όχι ορόσημο, εκτός από το ζήτημα της αλλαγής του κλίματος.

Το ζήτημα του κλίματος είναι ψηλά σε πολλές ατζέντες τις τελευταίες εβδομάδες. Το φόρουμ του Νταβάς ακολούθησε κατά κάποιον τρόπο την αμερικανική ατζέντα;¨

Σάιμον Μάξγουελ: Ήδη, όταν ο Τόνι Μπλερ ηγούνταν του G8 το 2005, δύο ζητήματα κυριαρχούσαν στην ατζέντα: το ένα ήταν η Αφρική, το άλλο ήταν η αλλαγή του κλίματος. Και, βεβαίως, δεν ήταν ο πρώτος που μιλούσε για την κλιματική αλλαγή και σίγουρα δεν θα είναι ο τελευταίος. Έγιναν μεγάλες επενδύσεις στην έρευνα και στην ανάπτυξη στρατηγικών για την κλιματική αλλαγή έκτοτε, συμπεριλαμβανομένης της έκθεσης Στερν που δημοσιεύτηκε πριν από τα Χριστούγεννα και που είναι η τελευταία επίσημη αναφορά για τα οικονομικά θέματα γύρω από την αλλαγή του κλίματος. Ταυτόχρονα, ο Αλ Γκορ άσκησε μεγάλη επιρροή, οπότε είναι λίγο κορώνα-γράμματα αν ο Αλ Γκορ ή ο Νικ Στερν ήταν ο άνθρωπος που επηρέασε τα πράγματα. Όμως, είναι αλήθεια ότι η αλλαγή του κλίματος ήταν το μεγάλο ζήτημα στο Νταβός φέτος. Και η εξέλιξη σχετικά με την αντιμετώπιση της αλλαγής του κλίματος ήταν ότι όχι μόνον το συζητάμε αλλά ότι, για πρώτη φορά, πολλοί ακόμα και αμερικανοί υποστήριξαν ότι πρέπει να κάνουμε κάτι σχετικά. Ακόμα σημαντικότερη εξέλιξη σχετικά με την κλιματική αλλαγή είναι ότι οι Αμερικανοί τώρα έχουν αναλάβει ηγετική θέση και νομίζω ότι αυτό θα κάνει τη διαφορά. Υπάρχει μία θαυμάσια ρήση του Τσώρτσιλ που μου είπε κάποιος κατά τη διάρκεια του Φόρουμ : «Οι Αμερικανοί θα κάνουν πάντα το σωστό όταν κάθε άλλη ευκαιρία έχει εξαντληθεί».

Ποια είναι η εκτίμησή σας για τον κύκλο συνομιλιών της Ντόχα; Φάνηκε να απασχολεί το Φόρουμ, προτάθηκε όμως κάτι συγκεκριμένο;

Σάιμον Μάξγουελ: Είναι πολύ δύσκολο να κρίνει κανείς τον γύρο συνομιλιών της Ντόχα. Φάνηκε ότι οι προθέσεις ήταν θετικές αρχικά, μετέπειτα όμως πολλές από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παραπονέθηκαν ότι ο Πίτερ Μαντελσον, ο Βρετανός Επίτροπος εμπορίου, είχε υπερβεί τις δικαιοδοσίες του και δημιουργήθηκε ολόκληρο ζήτημα. Και όταν άκουσα την ομιλία του Πίτερ Μάντελσον, δήλωσε υπό τας γραμμάς ότι δεν υπήρχαν και πολλές παραχωρήσεις .

Η άποψή μας είναι ότι θα είναι σίγουρα πολύ δύσκολο να έχουμε ένα ισχυρό πακέτο προτάσεων από το Γύρο της Ντόχα και σίγουρα δεν έχουμε πολύ υψηλές προσδοκίες. Μπορεί να φτάσουν σε κάποια συμφωνία αλλά αυτή δεν θα είναι η εξέλιξη που ήταν αρχικά ο στόχος τους.

Οι ομιλίες θα συνεχιστούν πιθανών σε κάποιο άλλο forum. Για μας στην Ευρώπη, το μεγάλο ζήτημα φέτος είναι οι συμφωνίες οικονομικής συνεργασίας με τις χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού. Και αυτή θα είναι η εμπορική ατζέντα που θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον για τους επόμενους δώδεκα μήνες. Υπάρχει μάλιστα χρονοδιάγραμμα γι’ αυτό και πολλά από τα σχετικά ζητήματα είναι τεχνικής φύσης, τι ακριβώς σημαίνει το αμοιβαίο πλησίασμα των δύο ομάδων χωρών μας..

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι όλοι όσοι πιστεύουν ότι η μείωση των επιδοτήσεων στον αγροτικό τομέα στην Ευρώπη θα αλλάξει τις προοπτικές των αγροτών της Αφρικής, είναι υπέρμετρα αισιόδοξοι. Γιατί αυτοί που επωφελούνται κυρίως από τις περικοπές των επιδοτήσεων στην Ευρώπη είναι η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, ο Καναδάς και η Αργεντινή. Και εάν είσαι ένας μικροκαλλιεργητής που διαθέτει ένα τέταρτο εκταρίου στην Αιθιοπία, για παράδειγμα, χωρίς αρδευτικά συστήματα ή προϊόντα ενίσχυσης της σοδειάς, δεν νομίζω ότι θα επωφεληθείς και τόσο. Υπάρχουν ορισμένες πρώτες ύλες, βέβαια, όπως το βαμβάκι των οποίων η προστασία είναι σημαντική. Η Ελλάδα για παράδειγμα έχει καλλιέργειες καπνούοι οποίες επιχορηγούνται αδρά. Πιθανόν θα ήταν καλύτερο να αναγνωρίσουμε ότι θα ήταν προτιμότερο, οι Έλληνες αγρότες να εστιάσουν, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, σε πρακτικές που προστατεύουν το περιβάλλον, να αναδειχθούν σε φύλακες της υπαίθρου και να στοχεύσουν στη διαφοροποίηση των ζώων των αγροτικών περιοχών, παρά να παράγουν υψηλά επιχορηγούμενα εμπορεύματα που κάποιοι άλλοι μπορούν να παραγάγουν πιο αποτελεσματικά και με μικρότερο κόστος.

Το τελικό συμπέρασμά σας από τη Σύνοδο ;

Σάιμον Μάξγουελ: Νομίζω ότι είναι πολύ εύκολο να είναι κανείς ιδιαίτερα επικριτικός έναντι των συνομιλιών του Νταβός όταν είναι απ’ έξω, εξαιτίας του ελβετικού σκηνικού και όλων των, κατά τα φαινόμενα, πλουσίων και ισχυρών που εμπλέκονται στις συνομιλίες. Συμμετέχω εδώ και έξι χρόνια, τόσο με την ιδιότητα του ακαδημαϊκού όσο και ως εκπρόσωπος μίας ΜΚΟ και είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσες ΜΚΟ συμμετέχουν. Πολλοί από τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι κάθε μέρα είναι στο Νταβός, η βρετανική οργάνωση κατά της φτώχειας για παράδειγμα. Ήμουν πρόεδρος σε δύο πάνελ για ανθρωπιστικά ζητήματα φέτος και υπάρχουν πολλοί επιχειρηματίες που θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν διότι το επιθυμούν οι μέτοχοί τους, το προσωπικό τους είναι πρόθυμο για κάτι τέτοιο, αλλά και οι ηγέτες το ίδιο. Πιστεύω, λοιπόν, ότι πρέπει να βρούμε τον τρόπο να το κάνουμε. Ας είμαστε, επομένως, αισιόδοξοι.

Η Ευρώπη πίσω από τις κάμερες

Μετά το μακιγιάζ, οι καλεσμένοι του τοκ-σόου περνάνε στο στούντιο.

Το ντεκόρ είναι λιτό αλλά εντυπωσιακό, σημαίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και πανοραμική θέα του Στρασβούργου έξω από το γυάλινο κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

«Ησυχία γυρίζουμε».

Ο Πάνος Μπεγλίτης, ο Δημήτρης Παπαδημούλης και ο Κωστής Χατζηδάκης με συντονιστή τον Κώστα Αργυρό συζητάνε τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, ακριβώς έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων, το «ημικύκλιο», στο «καλό στούντιο». Δεν πρόκειται για εκπομπή που θα παιχτεί σε κάποιο από τα μεγάλα κανάλια, αλλά για «κονσέρβα» που θα μοιραστεί τις επόμενες μέρες από το ελληνικό Regional News σε κανάλια της περιφέρειας. Και γυρίζονται κι άλλες εκπομπές σαν κι αυτήν στη διάρκεια της εβδομάδας.

Τα ελληνικά περιφερειακά μέσα γνωρίζουν πώς να αξιοποιούν στο έπακρο τις δυνατότητες που προσφέρει το Ευρωκοινοβούλιο στα μέσα: τηλεόραση, ραδιόφωνο, φωτογραφίες, ο καθένας μπορεί να κάνει την παραγωγή του, στα στούντιο, με τη βοήθεια των τεχνικών που εργάζονται εκεί και επιβαρύνεται μόνο με τα έξοδα αποστολής του βίντεο. Αυτό ισχύει μόνο για την τηλεόραση γιατί τα «ελαφρά» αρχεία του ήχου και της φωτογραφίας φεύγουν απ’ ευθείας με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

H φωνή του Γιάννη Βαρβιτσιώτη ταξιδεύει στον κυβερνοχώρο για να καταλήξει στη Θεσσαλονίκη.

«Να μοντάρουμε;», ρωτά ο τεχνικός, που εκτός από το επάγγελμά του γνωρίζει άπταιστα τρεις γλώσσες. «Ασε, θα το κάνουν εκεί».

Υπάρχει βέβαια και η δυνατότητα της ζωντανής σύνδεσης, οπότε ο ραδιοφωνικός σταθμός βαρύνεται με τα έξοδα ενός τηλεφωνήματος μέσω γραμμής ISDN. Γιατί άραγε τα μεγάλα μέσα δουλεύουν σχεδόν αποκλειστικά με ανταποκρίσεις μέσω κινητού τηλεφώνου;

Άγνωστος ο αριθμός των δημοσιογράφων, φωτογράφων και τεχνικών -εκτός από εκείνους που εργάζονται για την ΕΕ- που καλύπτουν κάθε φορά την Ολομέλεια: μετακίνηση ανταποκριτών από Βρυξέλλες, ειδικές αποστολές, προσκλήσεις του Ευρωκοινοβουλίου, εθνικά συνεργεία που έρχονται για να καλύψουν έναν αρχηγό κράτους σε επίσκεψη. Στην αίθουσα Τύπου υπάρχουν περίπου διακόσιες θέσεις, οι περισσότερες από αυτές μόνιμα κλεισμένες από κάποιο μέσο. Κάθε θέση είναι εξοπλισμένη με οθόνη τηλεόρασης, εσωτερικό κύκλωμα αλλά και όλα τα δορυφορικά εθνικά δίκτυα των κρατών-μελών και τηλέφωνο, το οποίο όμως χρεώνεται. Υπολογιστές δεν υπάρχουν, ο καθένας φέρνει το φορητό του, όμως εδώ και λίγο καιρό υπάρχει ασύρματη ευρυζωνική σύνδεση με το διαδίκτυο για όλους.

Ένα μεγάλο κομμάτι του Γραφείου Τύπου του Ευρωκοινοβουλίου ασχολείται με καθαρά τεχνικά θέματα: προγραμματισμός, αρχεία, στούντιο. Κάθε δημοσιογράφος πρέπει να διαπιστευτεί από το γραφείο που αντιστοιχεί στο μέσο του. Οι φωτογράφοι και τα συνεργεία χρειάζονται ειδικές άδειες.
Η δουλειά είναι σκληρή, η Ολομέλεια εργάζεται δωδεκάωρο, 9 το πρωί με 9 το βράδυ, κάποιες φορές και αργότερα. Και ανάμεσα στις επίσημες εκδηλώσεις: ομιλίες, συνεντεύξεις Τύπου, πρέπει να κλειστούν και τα κατ’ ιδίαν ραντεβού για αποκλειστικές συνεντεύξεις ή για αλίευση παρασκηνίων. Ο δε πρωτάρης, δεν μπορεί καν να προσανατολιστεί στους δαιδάλους των κτιρίων. Επίσης πρέπει να γνωρίζει και τους άγραφους κώδικες. Ενας ευρωβουλευτής θα δώσει συνέντευξη στον Τύπο στο γραφείο του αλλά ποτέ στην τηλεόραση: τα φώτα σφυρίζουν!

Χοσέπ Μπορέλ: «Οι Ελληνες είναι ενδόμυχα φιλοευρωπαίοι»

1 Νοεμβρίου 2006

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Καταλανός Χοσέπ Μπορέλ, πέρασε τρεις χαοτικές μέρες στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια της εθιμοτυπικής επίσημης επίσκεψής του. Συναντήθηκε με την πολιτική ηγεσία, με φοιτητές, με δημοσιογράφους, κουβέντιασε φιλικά και εκφώνησε επίσημους λόγους. Η «Διπλωματία» τον συνάντησε λίγο πριν την καθιερωμένη βόλτα στην Ακρόπολη, τον τελικό σταθμό του ταξιδιού του.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από το ταξίδι σας στην Ελλάδα;

Ηταν σύντομο, πολύ έντονο και ιδιαίτερα επωφελές. Είχα την ευκαιρία να συναντηθώ με όλους τους πολιτικούς ιθύνοντες, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων. Βρήκα μάλιστα και το χρόνο να παρακολουθήσω μια ποιητική βραδιά αφιερωμένη στον Οδυσσέα Ελύτη, στη Λέσβο. Κι αυτή ήταν μια χαλαρωτική αλλά και έντονα πνευματική νότα του ταξιδιού μου. Με τους συνομιλητές μου, είχαμε την ευκαιρία ν’ αναλύσουμε την πορεία των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, τις δύσκολες πραγματικά διαπραγματεύσεις που λαμβάνουν χώρα αυτήν την στιγμή, καθώς επίσης και το μέλλον του Ευρωπαϊκού Συντάγματος και τις απόψεις που έχουν τα πολιτικά κόμματα αλλά και η ελληνική κοινωνία για την πορεία της ευρωπαϊκής οικοδόμησης.

Βρίσκετε ότι οι Ελληνες είναι αρκετά ευρωπαίοι;

Ενδόμυχα είναι φιλοευρωπαίοι, γιατί σίγουρα η Ελλάδα είναι ένα από τα λίκνα του πολιτισμού. Οι καταβολές της Ευρώπης αντλούν τις ρίζες τους από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Αλλο θέμα, βέβαια, πως αξιολογούνται οι συγκεκριμένες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Οι συζητήσεις για την ένταξη της Τουρκίας σχεδόν μονοπώλησαν τις επαφές σας. Εχει η χώρα μας έναν ιδιαίτερο ρόλο να παίξει;

Το πρόβλημα της Τουρκίας δεν είναι ελληνικό πρόβλημα, όπως οι αφρικανοί μετανάστες που φτάνουν στις Κανάριες νήσους δεν είναι ισπανικό πρόβλημα. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι η Ελλάδα εκδηλώνει εντονότερο ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει στην Τουρκία απ’ ότι οι Ιρλανδοί ή οι Πορτογάλοι που βρίσκονται στην άλλη άκρη της Ευρώπης. Το γεωγραφικό άκρο της Ευρώπης, φυσικά, γιατί από γεωστρατηγική άποψη, το θέμα της Τουρκίας δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Επίσης η Ελλάδα εξακολουθεί να υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ ενώ ταυτόχρονα απαιτεί τη συμμόρφωση, χωρίς εξαιρέσεις, με ολόκληρο το κοινοτικό κεκτημένο.

Πιστεύετε ότι η Τουρκία έχει ευρωπαϊκό μέλλον;

Αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενο των διαπραγματεύσεων αλλά κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει την έκβασή τους. Ο στόχος παραμένει αλλά όλα θα εξαρτηθούν από τις εξελίξεις στην Τουρκία, από πολλές απόψεις. Το Ευρωκοινοβούλιο μόλις ψήφισε μια έκθεση για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας (σ.σ. Eurlings report), η οποία είναι ιδιαίτερα επικριτική και στιγματίζει τον αργό ρυθμό με τον οποίοι συντελούνται στην Τουρκία οι μεταρρυθμίσεις.

Είναι όμως τεχνικά ή ουσιαστικά τα προβλήματα;

Αναμφισβήτητα δεν είναι τεχνικά τα προβλήματα. Το θέμα των μειονοτήτων, για παράδειγμα, δεν είναι τεχνικό. Η αντίληψη που έχει η Τουρκική κοινωνία για το σεβασμό που χρήζουν τα δικαιώματα άλλων μειονοτήτων στην Τουρκία είναι διαφορετική από την αντίληψη που έχουν οι ευρωπαίοι για τις μειονότητες. Και σίγουρα δεν μπορεί ένα διάταγμα ν’ αλλάξει τη νοοτροπία μιας κοινωνίας.

Το 2007, θα εορταστούν τα 50 χρόνια από τη Συνθήκη της Ρώμης. Πέρα από το επετειακό μέρος, πως βλέπετε ουσιαστικά το μέλλον της Ευρώπης;

Στη διάρκεια των πενήντα αυτών χρόνων, η Ευρώπη έγραψε μια πετυχημένη ιστορία. Υλοποιήσαμε όλους τους στόχους μας, και πήγαμε ακόμη πιο μακριά από αυτούς. Το πρόβλημα σήμερα είναι να καθορίσουμε τους επόμενους στόχους μας. Τι παραπάνω θέλουμε να δημιουργήσουμε από κοινού στην Ευρώπη; Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μας λείπουν τα προβλήματα: ενεργειακή εξάρτηση, γήρανση του πληθυσμού, μετανάστευση, ανταγωνισμός από χώρες με χαμηλό μισθοδοτικό κόστος, παγκόσμια περιβαλλοντικά προβλήματα. Εχουμε, άραγε, την πολιτική βούληση να τα αντιμετωπίσουμε από κοινού; Και με ποιον τρόπο; Οι ερωτήσεις είναι κοινές για όλους αλλά οι απαντήσεις διαφέρουν από χώρα σε χώρα.

Το ευρωπαϊκό σύνταγμα έδινε περισσότερες αρμοδιότητες στο Ευρωκοινοβούλιο. Εάν τελικά η νέα Συνθήκη ναυαγήσει, υπάρχει τρόπος ν’ αναβαθμιστεί και να κερδίσει το δικαίωμα της συναπόφασης;

Οι εξουσίες του Ευρωκοινοβουλίου απορρέουν από τις Συνθήκες. Και ήδη είναι πολλές, όμως δεν τις χρησιμοποιεί όλες. Κατά την έναρξη της παρούσας κοινοβουλευτικής θητείας έγινε για πρώτη φορά χρήση του δικαιώματος της απόρριψης της Επιτροπής. Και σίγουρα, το Ευρωκοινοβούλιο είναι το θεσμικό όργανο, που τα τελευταία χρόνια κέρδισε το περισσότερο πολιτικό βάρος. Για να διευρυνθούν οι αρμοδιότητές του, θα χρειαστεί να υπάρξει συμφωνία και ακόμη και τότε θα πρέπει να περιμένουμε δύο, τρία χρόνια. Προς το παρόν, πρέπει να εργαστούμε με τους μηχανισμούς που έχουμε στη διάθεσή μας. Πάντως, κάθε φορά που τα κράτη μέλη εγκρίνουν μια νέα Συνθήκη, παραχωρούν περισσότερες αρμοδιότητες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είναι μία ιστορική σταθερά που αντικατοπτρίζει τη διαδικασία εκδημοκρατισμού της Ενωσης.

Το ενεργειακό αναδεικνύεται στο μείζον ευρωπαϊκό ζήτημα για τα επόμενα χρόνια. Οι σχέσεις Ρωσίας-ΕΕ, ωστόσο, παρουσιάζουν αγκάθια, κατά καιρούς…

Η Ρωσία δεν είναι η μόνη χώρα που μας εφοδιάζει με ενέργεια. Αγοράζουμε πετρέλαιο και φυσικό αέριο και από την Αλγερία, τη Σαουδική Αραβία… Υπάρχουν θεοκρατικά συστήματα που είναι πολύ πιο απομακρυσμένα από το κοινοβουλευτικό σύστημα, απ’ ότι η Ρωσία. Για παράδειγμα αγοράζουμε μεγάλες ποσότητες πετρελαίου από τη Λιβύη, η οποία δεν είναι αυτό που θα ονομάζαμε δημοκρατική χώρα. Ας μην εστιάσουμε το πρόβλημα στη Ρωσία, σαν να ήταν όλοι οι προμηθευτές μας από άμεμπτα αγγελικά καθεστώτα. Είναι αλήθεια ότι αγοράζουμε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Ρωσία κι αυτό ισχύει περισσότερο για την Ανατολική πλευρά της Ευρώπης, απ’ ότι για τη Δυτική. Είναι προφανές ότι δεν πρέπει ν’ ανταλλάξουμε την ενέργεια με τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό επισημάναμε στον πρόεδρο Πούτιν στη σύνοδο του Λάχτι, αλλά το ίδιο ποιηματάκι θα πρέπει να λέμε και στους άλλους μας προμηθευτές.

Σύντομα θα ξεκινήσει η λειτουργία της Εurolat. Θα έχει αντίκτυπο στις σχέσεις της ΕΕ με τις ΗΠΑ, οι οποίες θεωρούν τη Λατινική Αμερική, περιοχή δικής τους επιρροής;

Η Εurolat είναι μία μικτή κοινοβουλευτική διάσκεψη με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ισως αποτελέσει ένα τρόπο εξισορρόπησης της επιρροής που ασκούν οι ΗΠΑ στις Λατινοαμερικανικές χώρες. Η πρώτη συνέλευση συγκρότησης της Εurolat θα γίνει την επόμενη βδομάδα στις Βρυξέλλες. Και ήδη έχουμε το πετυχημένο παράδειγμα της Εuromed, της Ευρωμεσογειακής κοινοβουλευτικής συνέλευσης, στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής και η οποία αποτελεί εργαλείο διαλόγου και συνεργασίας. Θα προσπαθήσουμε πετύχουμε το ίδιο στις διατλαντικές μας σχέσεις με τη Λατινική Αμερική.

Η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εξακολουθεί να διχάζει την Ευρώπη. Θα καταφέρει, άραγε, ν’ αποδεσμευτεί;

Αυτό δυστυχώς δεν συμβαίνει ακόμη. Ούτε όταν ξέσπασε ο πόλεμος στο Ιράκ, ούτε πρόσφατα στο Λίβανο. Το καλοκαίρι, βέβαια, οι διχόνοιες ήταν λιγότερο εμφανείς, αλλά ήταν προφανές ότι ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες ενστερνίζονταν τις αμερικανικές απόψεις, ενώ άλλες χώρες τάσσονταν υπέρ της άμεσης κατάπαυσης του πυρός. Η Ευρώπη δεν διαθέτει ακόμη κοινή εξωτερική πολιτική, σε πολλά σημαντικά ζητήματα. Πάντως ασκεί κοινή εξωτερική πολιτική σε πολλά μέρη του κόσμου, όπως για παράδειγμα στο Κονγκό και στα Βαλκάνια όπου δρούμε ενιαία και συντονισμένα.

Δημιουργείται πάντως η αίσθηση, ότι η εξωτερική πολιτική δεν διχάζει μόνο τις χώρες μεταξύ τους αλλά και τα θεσμικά όργανα. Το Ευρωκοινοβούλιο διαχώρισε τη στάση του σε κάποιες περιπτώσεις.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει τις δικές του απόψεις. Και η Ευρώπη στηρίζεται σε μία διπλή νομιμοποίηση: τη νομιμοποίηση των κυβερνήσεων, από το Συμβούλιο και τη νομιμοποίηση από την άμεση εκπροσώπηση των πολιτών, από το Κοινοβούλιο. Οι διαφορές δεν υπάρχουν μόνο στην εξωτερική πολιτική, αλλά και αλλού, όμως στο συγκεκριμένο θέμα, η μόνη αρμοδιότητα του Κοινοβουλίου είναι να γνωμοδοτεί. Δρα μέσω της κοινοβουλευτικής διπλωματίας, για παράδειγμα μέσω της σύστασης εξεταστικών επιτροπών. Και κάποιες φορές μπορεί ν’ ακούμε δηλώσεις από μέλη τέτοιων μικτών κοινοβουλευτικών επιτροπών που δεν θα πρέπει να τις ταυτίζουμε με τις απόψεις του σώματος του κοινοβουλίου.

Βίβιαν Ρέντινγκ «Κάτω τα χέρια από το Ιντερνετ»

5 Νοεμβρίου 2006

Η επίτροπος Βίβιαν Ρέντινγκ, υπεύθυνη για την κοινωνία της πληροφορίας και τα μέσα ενημέρωσης ήρθε στην Αθήνα για να συμμετάσχει στην εναρκτήρια τελετή του Φόρουμ Διακυβέρνησης του Ίντερνετ, ένα ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός για το μέλλον του Διαδικτύου. Μόλις έσβησαν τα φώτα των προβολέων που στήθηκαν για τον πρωθυπουργό και τα κυβερνητικά στελέχη έμεινε σε πολλούς η απορία τι ακριβώς ήταν το φόρουμ και ποια η σημασία του.

Κυρία Ρέντινγκ τι πρέπει να κρατήσουμε από το φόρουμ.

Ότι οι πολίτες πρέπει να μπορούν να συμμετάσχουν στη διαδικασία διαβούλευσης για το μέλλον του. Το Ίντερνετ πρέπει να φύγει από τα χέρια των τεχνικών και των πολιτικών και να περάσει στα χέρια των πολιτών, όπου και ανήκει.

Ποιος είναι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτό;

Ο συντονισμός και η ανάληψη πρωτοβουλιών. Πρέπει να συντονίσει τις 27 χώρες και ταυτόχρονα να γεφυρώσει το ψηφιακό χάσμα ανάμεσα τους. Πρέπει επίσης να βοηθήσει τον αναπτυσσόμενο κόσμο να γεφυρώσει το δικό του χάσμα. Για παράδειγμα, πέρσι, μόλις επέστρεψα από τη σύνοδο κορυφής της Τύνιδας (σσ. όπου πάρθηκε η απόφαση για τη διοργάνωση του Φόρουμ), συζήτησα με τον υπεύθυνος για την αναπτυξιακή βοήθεια συνάδελφο και προσφέραμε μέσα για τη δημιουργία υποδομής στην Αφρική. Συζήτησα επίσης και με άλλους συναδέλφους και αναλάβαμε συγκεκριμένες δράσεις για το γεφύρωμα του ψηφιακού χάσματος μέσα στην Ευρώπη. Υπάρχουν πολλά πράγματα να γίνουν, αλλά κάποιος πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία.

Ένα από τα εργαστήρια έχει θέμα την πολυγλωσσικότητα, τι έχετε να σχολιάσετε για την κυριαρχία των Αγγλικών;

Λόγω της καταγωγής μου από το Λουξεμβούργο, αρνούμαι να δω την γλωσσική διαφορετικότητα ως μειονέκτημα, προτιμώ να την βλέπω ως ευκαιρία, γιατί ο πραγματικός πλούτος της Ευρώπης βρίσκεται στην πολυπολιτισμικότητά της. Τα αγγλικά είναι σημαντικά και θα παραμείνουν, όμως δεν πρέπει να είναι το μοναδικό εργαλείο επικοινωνίας. Είμαι περήφανη που το λέω, σήμερα υπάρχουν ιστοσελίδες, οι οποίες είναι γραμμένες στην ιδιαίτερη γλώσσα του Λουξεμβούργου. Ίσως στη Βραζιλία να υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει η ιδιαίτερη γλώσσα του Λουξεμβούργου αλλά θα το μάθουν μέσω του Διαδικτύου.

Σε τρία χρόνια ο οργανισμός που διαχειρίζεται το Διαδίκτυο, ο ICANΝ θα σταματήσει να είναι αμερικανικός και θα περάσει κάτω από την ομπρέλα του ΟΗΕ. Ποια θα είναι η τελική μορφή του νέου οργανισμού;

Ξεκίνησα μια συζήτηση σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, πριν από δύο χρόνια. Πολλές φορές δεν γινόμουνα πλήρως αντιληπτή αλλά ήξερα ακριβώς τι ήθελα: το Διαδίκτυο πρέπει να ξεφύγει από την παρέμβαση των κυβερνήσεων, στην καθημερινή λειτουργία και διαχείρισή του. Αυτό επαναλάμβανα συνεχώς στους φίλους μας τους Αμερικανούς. Και είδα με μεγάλη μου ευχαρίστηση ότι το νέο μνημόνιο λειτουργίας του ICANΝ προβλέπει τη σταδιακή απομάκρυνση κάθε κυβερνητικής παρέμβασης. Νομίζω ότι είναι ένα πρώτο σωστό βήμα στη σωστή κατεύθυνση, αλλά θα παρακολουθήσουμε πολύ στενά τη συνέχεια των διαπραγματεύσεων και ελπίζουμε ότι θα συνεχίσει έτσι, χωρίς καμία απολύτως κυβερνητική παρέμβαση. Ποτέ δε σκέφτηκα να αντικαταστήσω την αμερικανική με ευρωπαϊκή. Λέω το εντελώς αντίθετο: κάτω τα χέρια από το Ίντερνετ.